ခြောက်သွေ့ဒေသ စိမ်းလန်းစိုပြေရန် ဆောင်ရွက်ခြင်း

နည်းအမျိုးမျိုးနှင့် မိုးရေစုခြင်း၊ သစ်ပင်စိုက်ခြင်းတို့ဖြင့် မိုးခေါင်ရေရှား ခြောက်သွေ့နေတဲ့ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြန်လည်စိမ်းလန်းစိုပြေအောင် လုပ်လို့ ရပါတယ်။ အင်တာနက်ပေါ်မှာ သူများနိုင်ငံတွေမှာ ရေရှားခြင်း၊ မြေဇီလွှာတိုက်စား ပျက်စီးခြင်း၊ သစ်တောပြုန်းတီးခြင်း ပြဿနာများကို Swales ဟုခေါ်သည့် ရေတားများ Check dam ဟုခေါ်သည့် ချောင်းရိုးပိတ် တမံလေးများတည်ဆာက်ခြင်း၊ အနိမ့်ပိုင်းတွေမှာ ရေကန်များ တည်ဆောက်ခြင်းတို့ဖြင့် အောင်မြင်စွာ ကုစားနိုင်ကြတာ တွေ့ရပါတယ်။

ဤအရာများ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် မိုးရေကို လိုချင်သည့်နေရာ စီးစေနိုင်ပါသည်၊ ရေစီးနှုန်းကို နှေးအောင်ပြုလုပ်နိုင်သောကြောင့် မြေကြီးထဲ ရေစိမ့်ဝင်ချိန်ရအောင် ပြုလုပ်နိုင်ပါသည်၊ တစ်ပြိုင်တည်း သစ်ပင်စိုက်ခြင်း မြက်စိုက်ခြင်းတို့ကြောင့် သစ်ပင်အမြစ်များက ရေဓာတ်ကို စုထားနိုင်ခြင်း၊ မြေဆီလွှာမတိုက်စားအောင် ထိမ်းထားနိုင်ခြင်းတို့ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်မြေမှာ ရေဓာတ်၊ အစိုဓာတ်တို့ဖြင့် စိမ်းစိုလာပါသည်၊ မြေဆီလွှာတိုက်စားခြင်းကို ကာကွယ်နိုင်သောကြောင့် သီးနှံများ စိုက်ပျိုးဖြစ်ထွန်း လာပါသည်။ စမ်းရေများ သူ့အလိုလို ထွက်လာပါသည်။

နမူနာတစ်ခုကတော့ အိန္ဒိယအနောက်ပိုင်း "ဟီးဝရေးဘာဇား (Hiware Bazar)" ရွာလေးဟာ တစ်နှစ်ကို မိုးရေချိန် ၁၆ လက်မ (400 mm) လောက်သာ ရရှိပါတယ်။ ရေရှားပါးမှုကြောင့် ပူပြင်းခြောက်သွေ့တဲ့နေရာ ဖြစ်ပါတယ်။ သို့သော် ၁၉၉၂ ခုလောက်ကစပြီး ရွာလူကြီးမှ ဦးဆောင်က ရွာသူရွာသားများက ရွာ၏ ရေဝေရေလဲ နေရာများကို အထက်ပါနည်းများအတိုင်း စီမံခန့်ခွဲခဲ့ပါတယ်။

ဤနည်းဖြင့် ဆည်မြောင်း ရေပေးဝေနိုင်တဲ့ ဧရိယာက ၁၉၉၂ မှာ ၄ဝ ဟက်တာရှိရာကနေ ၂ဝဝ၉ မှာ ၅၅ဝ ဟက်တာအထိ ဖြစ်လာပါတယ်။ ရေတွင်းတူးခြင်းကို တားမြစ်ထားပြီး သိုလှောင်ထားသည့် ရေကိုသာ သုံးစေပါသည်။ စိုက်ခင်းအချို့ကို ရေအသုံးပြုမှု ၄ဝ% သက်သာစေသော ရေအစက်ချ စိုက်ပျိုးနည်းနဲ့ စိုက်ပျိုးစေပါတယ်။

နို့စားနွားများအတွက် မြက်ပိုစိုက်နိုင်သည့်အတွက် နို့ထွက်နှုန်းကောင်းခြင်း၊ နွားများများမွေးနိုင်ခြင်းတို့ကြောင့် ၁၉၉၂ မှာ တစ်ရက်ကို နွားနို့ ၁၅ဝ လီတာထွက်ရာကနေ ၂ဝဝ၉ မှာ တစ်ရက် ၄,ဝဝဝ လီတာထိ ထွက်လာပါတယ်။

မိုးရေချိန် ၁၁ လက်မလောက်ပဲ ရတဲ့နှစ်တွေမှာတောင် သီးနှံများကို အောင်မြင်စွာ စိုက်ပျိုးနိုင်တယ်လို့ သိရပါတယ်။ ရေအခြေအနေကြည့်၍ ရွာသားများစုပေါင်းကာ မည်သည့်သီးနှံစိုက်ကြမလဲ တိုင်ပင်ဆွေးနွေး၍ ဆုံးဖြတ်ကြသည့်အတွက် ဆုံးရှုံးနစ်နာမှု နည်းလာတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။

နောက်အားကျစရာ တစ်ခုကတော့ အမေရိကန်မှာ ကြက်ကြော်လုပ်ငန်းရှင် David Bamberger ရဲ့ လုပ်ရပ်ဖြစ်ပါတယ်။ အဖိုးကြီးဒေးဗစ်ဟာ တက္ကဆက်ပြည်နယ်ထဲက ဧက ၅,၅ဝဝ အကျယ်ရှိတဲ့ အင်မတန်ဆိုးဝါးပြီး ဘာမှလုပ်လို့မရတဲ့ မြေကိုဝယ်ယူခဲ့ပြီး ပြန်လည်စိမ်းလန်းစိုပြေလာအောင် နှစ် ၅ဝ လုံးလုံး ကျိုးစားခဲ့ပါတယ်။ စစခြင်း ပေ ၅ဝဝ နက်တဲ့ ရေတွင်း ၇ တွင်းတူးပြီး မြက်နဲ့ အခြားအပင်တွေ စိုက်ခဲ့တာပါ၊ မြေကြီးထဲမှာ ရေကိုစုပ်ယူထားနိုင်တဲ့ မြက်ပင်ရဲ့ အမြစ်ဟာ သူ့လုပ်ငန်းမှာ အဓိက ကျခဲ့တယ်လို့ အဖိုးဒေးဗစ်က ဆိုပါတယ်။

နှစ် ၅ဝ ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ တော့ ဘာပင်မှ မယ်မယ်ရရမပေါက်၊ ဘာစမ်းရေမှ မရှိတဲ့ Waste land နေရာဟာ သစ်ပင်ပေါင်းများစွာ၊ စမ်းချောင်းငယ်၊ စမ်းရေအိုင်ပေါင်းများစွာနဲ့ စိမ်းလန်းစိုပြေလို့ နေပြီဖြစ်ပါတယ်။

ဗီဒီယိုလင့်များကို အောက်မှာ ဝင်ကြည့်နိုင်ပါတယ်။ မိုးခေါင်ရေရှား ခြောက်သွေ့နေတဲ့ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြန်လည် စိမ်းလန်းစိုပြေအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ အခြားအခြားသော အောင်မြင်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ အများကြီးလည်း YouTube မှာရှိပါတယ်။

မြန်မာပြည်က အဲလိုဒေသမှ လူများ အားကျ၍ လုပ်ချင်ပါက တတနိုင်သမျှ ပါဝင်ကူညီပါမည့်အကြောင်းလည်း ပြောကြားလိုပါတယ်။

Credit : Aye Kyaw Kyaw